Ég held nú síður...

...ef enginn kommentar þá leggst þessi síða í eyði...

--Lilja

„Skúra, skrúbba, bóna, ríf’af öllum skóna...“ söng Birgitta Haukdal af svo mikill lífsgleði á Útvarp Latabæ að ég íhugaði í stundarkorn að fara sjálf að hreingera.En þegar ég mundi að uppvaskið á heimilinu myndi vel duga til þriggja manna samstarfsverkefnis heilan vinnudag hætti ég snarlega við.

    Þess vegna sit ég hér í naggrísalyktinni og skrifa blogg á rafrænt blað. Naggrísalyktin berst þó ekki af mér, þó mig gruni að fyrr eða síðar muni hún leggjast á allar eigur okkar, heldur er hingað kominn nýr íbúi sem ber hið virðulega nafn „Fluffy“. Þessi nafngift berst nú heldur ekki frá mér, heldur frá Írisi af efri hæðinni og var það einnig hún sem klöngraðist hingað niður með grísinn í búrinu sínu og skildi eftir eins og ungabarn í tágakörfu.
    Svínið er nú óðum að gera sig heimakært hjá okkur, búið að pissa á tvo gesti og eina Ragnheiði og auk þess skartar Ragnheiður nú fallegu bitfari á viðbeininu.
    Skemmtilegt að segja frá því að í gær var hér ekta carnival-stemning og allt iðaði af lífi. Hér sat ég í prinsessudyngjunni okkar sem er í senn stofa, skrifstofa, borðstofa og eldhús og glímdi við að troða spænskum orðaforða í höfuðið á mér. Áður en ég vissi af voru hér samankomnir tveir hundar, eitt nagsvín og þrjár frænkur. Annar hundurinn sat værðarlegur ofan á orðalistunum mínum og hinn hundurinn var í úlpu. Það ískraði í nagsvíninu og frænkurnar þrjár sátu flötum beinum á skítugu gólfinuog hlógu. Úlpuhundurinn elti skottið á sér og leit heimskulega út. Hann er með stór augu og eyru og lítinn haus. Glósuhundurinn heimtaði verðlaun fyrir að róta upp glósunum og valda óskunda.
    Nú er hins vega örlítið meiri ró yfir heimilishaldinu og lærdómurinn gengur ágætlega. Næst á dagskrá er að veiða hráefni til pizzugerðar og belgja sig svo út svo við þurfum ekki að taka fleiri matarpásur um helgina. Lærdómurinn gengur auðvitað fyrir. Óvæntir gestir eru velkomnir en er þó bent á að koma ekki í sparibuxunum.

--Salóme

Ég ætla að stinga af. Ég ætla að taka með mér ósýnilega tösku og í hana ætla ég að setja uppáhaldsbækurnar mínar, píanó, Jóa bangsa, Mikael, örlítið af rökkri og smá vor. Ég ætla að koma mér fyrir hjá fallegum fossi og liggja og horfa á skýin. Það fær enginn að koma með og enginn má heimsækja mig nema kannski Veiga og þá á hún að taka með sér ís handa okkur og efni í törtles. Svo ætla ég að búa til kerti og baka litríkar kökur. Ég ætla bara að drekka með löngu röri og ég ætla að eiga fullt af dýrum fyrir vini - kanínur og hesta og apa og kettlinga og fleiri. Suma daga ætla ég að syngja og dansa í marga klukkutíma og kannski geri ég smá fimleikaæfingar.
Ég vona að einhver skili kveðju til ömmu.

Ég kem aftur þegar ég er byrjuð að sakna ykkar.

-- Salóme

Gefin voru fögur loforð um að blogg yrði skilið eftir fyrir ykkur að lesa á meðan ég yrði úti. Ég stend að sjálfsögðu við loforð mín svo nú er ekki seinna vænna fyrir mig að byrja að drita niður nokkrum stöfum - enda einungis þrír og hálfur tími til brottfarar. Ég ætla þó ekki að lofa að blogg þetta verði með nokkrum hætti bitastætt, enda kann ég illa við að koma mér í sjálfheldu.

    Ragnheiður var svo óskaplega góð að bjóðast til að aka okkur á flugvöllin og munum við öll fimm, með bauga undir augunum og koddafar á kinnunum, troða okkur í hana Mínu, Yarisinn hennar kl. hálf sex í fyrramálið. Ég vek athygli á því að Ragnheiður á einmitt afmæli í dag og mæli ég með að þið sláið á þráðinn til hennar eða í það minnsta sendið henni smáskilaboð
    Þrátt fyrir að nú sé flestum fært að telja niður mínúturnar þar til ég legg af stað, án mikillar reiknikunnáttu, er ég engan vegin að átta mig á því að ég sé að fara. Ég er rétt nýbúin að troða síðustu flíkinni í bakpokann (hef ekki komist í það fyrr sökum anna) og er ennþá ósturtuð. Sennilega gleymdi ég helmingnum af því sem ég þarf á að halda og mun ekki nota helminginn af því sem ég tók með. En svoleiðis er það nú oftast.

Jæja ég er hætt að reyna að skrifa eitthvað um það hvernig mér líður núna rétt áður en ég fer út, það er bara ekki að virka. Ætla bara að blogga um eitthvað allt annað í staðinn...

Hvað segiði um blöðrufiska? Eru þeir ekki ótæpilega fyndnir í útliti?? Ég meina, í alvöru talað!! Þeir eru svo einlægt ófríðir, aumingja skepnurnar! Slímugir og fölir og átakanlega dapurlegir á svipinn, sjáiði bara:

Ég meina, ímyndið ykkur bara hvað þið eruð heppin að hafa fæðst sem mannverur en ekki eitthvað svona grey. Segjum sem svo að áður en maður fæðist þá búi maður bara á stað sem er ekki til. Svo þegar maður ætli að fara að lifa þá bara trítli maður niður smá svona stiga og inn í tilveruna. Óneitanlega hlýtur maður að vera spenntur að fá að taka þátt í lífinu, gengur niður þrepin með fiðring í maganum og veltir því fyrir sér hvað sé framundan. Hverju maður muni nú fá áorkað. Allar minningarnar sem maður muni búa til. Þetta er eina tækifærið sem maður hefur til að vera partur af tilverunni og maður ætlar svo sannarlega að nýta það vel!Svo stígur maður stoltur niður síðasta þrepið, opnar hurðina og fæðist...
...sem blöðrufiskur?

„Hvers á ég að gjalda?“ hugsaði hún og andvarpaði. Henni virtist sem allir erfiðleikar heimsins hvíldu á hennar lyklaborði. Þvílíkt mótlæti í einu lífi! Henni virtist sem stórkostlega væri að henni vegið.
    Hún var orðin örmagna, lífið var einfaldlega of flókið og hlaðið hindrunum. Andlegt ástand hennar var í molum. Hún gafst upp.
    Enn einu sinni hélt ég inni takkanum á tölvunni minni og endurræsti hana í þeirri von að í þetta skiptið yrði þó það væri ekki nema örlítið bartara yfir henni.
    Og viti menn, með hjálp Baldurs tölvuengils tókst að endurvekja word og ég get bloggað á nýjan leik án þess að eiga á hættu að glata öllum orðunum þegar tölvunni þóknast að fá sér síðdegislúr númer sex í dag.

Annars er nefið á mér nú óðum að ná sínum eðlilega lit á ný eftir að hafa í þónokkra stund fengið að líkja eftir hinu víðfræga nefi hans Rúdolf. Það er kuldinn úti sem ber ábergð á þessum látbragðsleik nefsins á mér, en ég, Baldur og mamma tókum okkur til og örkuðum áleiðis á Gullkistu.
    En talandi um kuldann. Ég hlýt bara að hafa staðið í einhverjum stórkostlegum misskilningi. Einhverra hluta vegna skildist mér að við værum ný dottin í október en ekki janúar en miðað við útlitið hér í kring þá fer að líða að afmælinu mínu.

Ég slepp þó úr þessum kulda og yfir í hlýja (og reyndar blauta) loftslagið  á Indlandi eftir tvær vikur. Eftir akkúrat 14 daga verð ég þó að spóka mig á götum Lundúna og vonandi fæ ég að hitta Big Ben sem mig hefur löngum langað til að berja augum. Við verðum í London í um það bil sólarhring áður en við höldum áfram til Indlands.
    Í Indlandi munum við svo heimsækja forskóla fyrir þrælabörn, sjúkrahús, heimavist og opinn háskóla, fylgjast með barnaþingi, vonandi fá að upplifa eitthvað af ljósahátið sem byrjar 28. október, fara í stærsta dýragarð í Asíu, upplifa strandmenninguna við sólsetur og margt fleira!

Ég verð að virðurkenna að ég hlakka pínulítið til Samt ekkert nógu mikið því ég geri mér ekki grein fyrir að ég sé að fara, en það var búið að finna lausn á því vandamáli; Hildur skyldi plötuð til að hrista mig til vitundar

En núna ætla ég að fara að auka á jólastemninguna sem varð til við snjókomuna og borða hangikjöt og drekka malt og appelsín

--Lilja />

Ég bloggaði einu sinni. Tölvan fraus.
Ég bloggaði aftur. Tölvan fraus í takt.
Þetta er taka þrjú, andgiftin er búin.

Vinsamlegast ímyndið ykkur andríkt og stórbrotið ritverk um eitthvað verulega spennandi. Hvað sem hugur ykkar girnist, þið megið bara ráða. Látið mig hoppa fram af kletti, syngja á Norðurpólnum eða hlaupa nakta í frumskógi, hvað sem ykkur lystir.

Ég reyni aftur seinna.

--Lilja

Bráðum (þegar Ragnheiður fer í að athuga málið) fæ ég mitt eigins internet í mína eigins tölvu. Þá mun svo sannarlega spýtt í lófana og bloggað sem aldrei fyrr. Þangað til treysti ég á einmanaleika tölvunnar hennar Ragnheiðar og gríp tækifærið í hvert skipti sem hún er skilin eftir á glámbekk og án umsjónarmanns. Mér er samt á einhvern hátt illa við að blogga í öðrum tölvum en dyntóttu tölvunni minni og er það þess vegna sem nýtt blogg hefur ekki litið dagsins ljós í háa herrans tíð.
Auk þess hef ég haft svo mikið að gera að Ragnheiður var við það að senda formlega kvörtun til ríkisstjórnar í von um að eitthvað yrði gert í málinu.
    Böll hafa til dæmis hrifsað til sín töluverðan tíma af lífi mínu þetta haust, en ég er búin að fara á ekki færri en fimm böll, sem voru hver öðru skemmtilegri.. og klikkaðri..
    Nýliðin helgi hlýtur þó að vera nefnd afmælishelgi. Veiga og Sólveig komu í heimsókn á föstudaginn og strax á miðnætti þá skall afmælisdagurinn hennar Veigu á. Á laugardagskvöldið (þegar Veiga átti auðvitað ennþá afmæli) fórum við í afmælispartý á Glaumbar. Á sunnudaginn lét ég svo sjá mig í kökuveislu hjá henni Sessu þar sem ég tróð mig út af sætindum eins og vera ber Þetta voru þó ekki öll afmælin því amma mín átti líka afmæli á laugardaginn og Kristjana á sunnudaginn. Ég biðst velvirðingar á því hve átakanlega leiðinleg upptalning þetta var..

Nú eru einungis 26 dagar þar til ég fer til Indlands, ég get ekki sagt að ég sé alveg að átta mig á því! Verð að fara að drífa í að sötra fyrsta skammtinn af kólerulyfinu mínu, hlýtur að vera ljúffengt.. En þrátt fyrir þessa fyrirhuguðu ferð og nýafstaðna (svona tiltölulega, hún er enn svo skýr í minningunni) Tyrklandsferð þá eru strax komnar aðrar utanlandsferðir á dagskrá á næsta ári. Stefnum ég, Katrín og Ólöf að því að lepja sólina einhversstaðar á ákjósanlegum stað í heiminum strax í vor þegar ég og Katrín verðum búnar að næla okkur í hvíta húfu. Síðan ætla ég að ferðast með henni Rakel til Færeyja til að upplifa Ólafsvöku. Við getum þó ekki stoppað lengi því ég er staðráðin í að missa ekki af Þjóðhátíð á næsta ári.
Ég lofa að ég ætla nú samt að lifa í millitíðinni, ég útskrifast nú ekki fyrr en 23. maí og er ég viss um að ég á fullt af óvæntum og skemmtilegum uppákomum í vændum

Ég læt þetta sundurleita blogggrey duga í bili..

--Lilja

Jæja, þá ætla ég loksins að hafa mig í það að blogga aftur. Mætti kl. 8 í skólann eingöngu til þess að láta lesa mig upp og er nú í eyðu til kl. 10:25. Ég get nú svosem sjálfri mér um kennt, því eyðuna bjó ég sjálf til í því skyni að neyða mig til að læra fyrir spænsku sem ég ætla að taka í fjarnámi en þar sem fjarnámið er ekki byrjað þá hef ég ekkert við tíma minn að gera.. Ég er búin að borða og lúra smá (á morgun ætla ég að muna að koma með teppi, því arkitektinum sem hannaði þennan skóla láðist að athuga að ekki finnst öllum eftirsóknarvert að vera með kaldar tásur og setti þar af leiðandi enga ofna í húsið nema inni í kennslustofurnar) og stefni svo á að fara niður og fá mér köku eftir að ég er búin að drepa tímann við að blogga..

Ég legg nú ekki í það að skrifa um alla Tyrklandsferðina, enda myndi ég nú hreinlega gefa hana út í kilju ef ég héldi að þið hefðuð áhuga á ítarlegri útlistingu á öllu sem við gerðum (ekki það að ég hafi ekki skrifað þetta allt saman niður í ferðabókina okkar Hildar, en hún er nú ekki fyrir alla að skoða ). Ég get samt sagt ykkur það að venjulegur dagur (hvenær sem er í vikunni) var einhvernvegin svona: sofa út, fara út í sólbað, borða, sóla sig meira eða rölta í búðir, borða, leggja sig, djamma!
    Við fórum niður á Barstreet (já hún heitir í alvörunni bara Barstreet) á hverju einasta kvöldi, byrjuðum oft á Lesplaninu (Leidseplein) til að fá okkur ís, kokteila (jú það eru líka til óáfengir kokteilar svo ekki byrja að öskra af undrun strax) eða eitthvað annað áður en við skelltum okkur á dansgólfið. Við dönsuðum svo á fjölmörgum skemmtistöðum, þessi gata er náttúrulega algjör snilld! Ég skellti mér líka upp á nokkur barborð og svona í hita leiksins og svo þegar skemmtistaðirnir voru að loka þá skall froðudiskóið á, sem er án efa eitt það skemmtilegasta í heiminum að mínu mati!
    Fórum aldrei heim fyrr en upp undir morgun og gengum yfirleitt þennan stutta spotta, stundum með viðkomu í kartöfluturnunum þar sem sumir fengu sér bakaða kartöflu. Á einum sölustaðnum vinnur líka mesta dúlla sem ég hef nokkurntíman augum litið, kall sem vandar sig við að læra íslensku orðin yfir allt og segir með krúttlegasta hreim veraldar orð eins og "skinkusalat", "kartafla" og "klukka".
    Við fórum líka í siglingu, létum svo draga okkur á gúmmítuðrum, fórum í parasailing (fallhlíf sem dregin er aftan í bát), fórum á ströndina, fórum skinny dipping (nokkuð sem mig hefur alltaf dreymt um) og höfðum það almennt mjög gott!
    Tyrkir eru án efa ágengustu menn (það eru ekki til Tyrkneskar konur, eða í það minnsta eru þær þá allar heima að elda) sem ég hef komist í tæri við. Maður gat ekki tekið eitt skref án þess að það væri kallað á eftir manni, annað hvort til að fá mann til að kaupa eitthvað eða eingöngu til þess að prufukeyra nýjustu pikköpplínurnar sínar, jú eða til að gá hvort við myndum í alvöru hrista bossann ef þeir bæðu okkur um það. Fyrri vikuna var það fínt ego-boost að vera kallaður Jennifer Lopez eða Barbie en seinni vikuna var maður löngu búinn að átta sig á því að það er enginn svona fáránlega sætur svo þetta hlyti að vera uppgerð. Þá var um að gera að svara bara fyrir sig og vera með fíflalæti..
    Hildur eignaðist líka tvo aðdáendur, annar var að vinna á skemmtistaðnum High End og hinn var þjónn á Bella Blu. Ég eignaðist bara einn, sem var að vinna á Lesplaninu og blikkaði mig í erg og gríð.

Hér var að sjálfsögðu hlaupið alveg gríðarlega hratt yfir sögu, það er svo óskaplega margt sem ég gæti skrifað til viðbótar en ég vil frekar eiga eitthvað eftir til að tala um í vetur! Það var allavega svo fáránlega gaman í þessari ferð að ég og Hildur erum ennþá að pæla í hvað við værum að gera ef við værum í Tyrklandi... "Klukkan er 12 í Tyrklandi núna, við værum að hafa okkur til fyrir djammið".. Ég held ég eigi aldrei eftir að komast yfir þetta, þrátt fyrir að ég voni nú að komandi vetur verði skemmtilegur líka! Ég kynntist líka helling af fólki og ber þá helst að nefna Tinnu Guðlaugu og Þórunni Jóns. Ég ætla að láta það duga því ég nenni ómögulega að telja upp alla hina!

Svo er ég að sjálfsögðu ekki búin að sitja með hendur í skauti síðan ég kom heim, en ég held að þetta dugi í bili..

-- Lilja

Þá er komið að því. Eftir örfáar mínútur sting ég af, til þess að, eins og Siggi orðaði það, fara í sleik við sólina í Marmaris. Þrátt fyrir allt þusið um kúk í síðasta bloggi þá er ég þeirrar skoðunar að kúkar séu kynþokkafullir. Þetta má rökstyðja með því að þegar við sjáumst aftur stefni ég að því að vera brún eins og kúkur.

Þessi ferð verður nokkurskonar endasprettur sumarsins, þó ég ætli mér nú ekkert að liggja í dvala eftir að ég kem heim, en þetta er búið að vera mjög annasamt og skemmtilegt sumar

Góða skemmtun við að öfunda mig næstu tvær vikurnar!

--Lilja

Skyndilega skullu á mér svo ógurlega margar hugmyndir að umfjöllunarefni í næsta blogg. Sennilega skoluðust þær niður á höfuðið á mér með allri þessari rigningu sem er búin að vera að kæta okkur hérna í þorpinu. En ég get að sjálfsögðu ekki skrifað um allt sem mér mögulega gæti komið til hugar enda myndi allur sá texti telja margar blaðsíður.

    Niðurstaðan varð því sú að umfjöllunarefni bloggsins verða þessi: frunsur, kúkur og piss (já ég er að tala í alvöru þegar ég segi að kúkur og piss flokkist undir það sem mér liggur hvað mest á hjarta), Bubba (með þjófnaðarívafi þar sem bloggið inniheldur myndir sem ég hef grimmilega rænt af nástöddum) og almennt yfirlit yfir það sem kætir mig helst þessa dagana.
    Þið eigið því í vændum vonandi ekki þurrt, sundurleitt eða of langt blogg, heldur ánægjulega lesningu (öllum finnst skemmtilegt að lesa um kúk og frunsur) sem mun læða smá brosi á smettið á ykkur.

Frunsurnar eru fljótafgreiddar: ég er með frunsu og það sökkar.

Það er vinnan sem veitti mér innblásturinn að umfjölluninni um kúk og piss því eins og flestir vita þá vinn ég við að þrífa upp skítinn eftir gesti á Hótel Eddu. Ánægjulegt með eindæmum eins og gera má ráð fyrir.. En þannig er mál með vexti að þegar ég stend álút yfir illa lyktandi klósettskálunum með klósettuskuna í annarri hendi og burstann í hinni þá fara oft í gang miklar vangaveltur. Í fyrsta lagi: hverjum í ósköpunum datt eiginlega í hug að strákar ættu að pissa standandi? Þetta er klárlega ein af þeim hugmyndum sem eru kannski góð hugmynd en virka bara ekki í framkvæmd. Ég meina, einhver hefur kannski ákveðið að prófa, leyfa strákunum að prufa að pissa standandi, það virkar svo helvíti vel úti við. Síðan hefði átt að koma í ljós að það gengur ekki upp. Það að pissa á barmana á klósettskálinni, á lokið og bókstaflega á gólfið getur hreinlega ekki verið fullnægjandi árangur.
    Einhver viðleitni hefur nú verið gerð til þess að auðvelda strákunum það að hitta og þá er ég að tala um pissuskálina. Enn er töluvert pláss sem beina má bununni í og skálin er kominn ennþá nær. En samt tekst þetta ekki. Ótrúlegt en satt þá eru pissublettir upp um alla barma og á gólfinu. Ég geri mér grein fyrir að það myndi særa karlmennskuímynd viðkomandi allsvakalega ef einhver einn ákvæði með sjálfum sér að pissa alltaf sitjandi, en ég mæli með sameiginlegu átaki. Og talandi um pissuskálarnar, er ekki alveg öruggt að allir viti af takkanum sem er til að sturta niður? Eða hvers vegna er þeim svona gjörsamlega fyrirmunað að sturta niður?
    Mestu heilabrotin yfir klósettskálunum snúast þó um það hvernig í ósköpunum fólki tekst að drulla yfir allt klósettið. Stundum liggur við að það sé skítur upp um alla veggi. Ég meina, ég veit nú að strákarnir pissa standandi, en það er ógjörningur að takast að frussa skítnum svona allsvakalega á setuna, lokið og allt heila klabbið sitjandi, nema með mikilli leikniog æfingu.

Ég held að flestir vilji ekki lesa meira um þetta málefni svo ég sný mér að einhverju öllu gleðilegra.. Bubba:
Ég kann ekki við annað en að gera Bubbu örlítið betri skil. En til þess að gæða þetta blogg örlítið meiri ferskleika en einkenndi pissutalið þá ætla ég að hafa umfjöllunina í myndum:

Arnar skrattakollur sem gerðist fatlafól á föstudagskvöldið og brölti um öskrandi stafrófið af sársauka. Fólk var svo fegið þegar hann drapst að það klappaði.

Þetta sama kvöld tók ég líka tímabundið upp nafnið Lúsífer.

Laugardaginn tókum við í dekur. Byrjuðum á því að fara í sund þar sem Sævar hafði enga stjórn á hormónunum og renndi Veigu upp á bumbuna á sér til að knúsa hana. Lagðist svo til atlögu við okkur hinar, sem satt að segja vorum frekar ófúsar til að vera knúsaðar í sundfötunum.

Næst var skundað á Gallerý pizza, biðin var löng:

..en vel þess virði samt..

Næst var tekið til við að rækta húðkrabbameinið:

Um kvöldið var svo spjallað og hlegið og sungið. Agnes fyllti tjaldið mitt af ókunnugu fólki svo ég varð að pota mér í annað tjald. Áhugaverð lykt inni í tjaldinu mínu samt daginn eftir og einn af næturgestum Agnesar vaknaði með second-hand ælubragð í munninum. Ferskur..

Á ákaflega fjölmennu nærbuxnaballinu....

gerðumst ég og Berglind bestu dansfélagar heims og ég er viss um að við brenndum ansi mörgum kaloríum og öðluðumst bæði meiri styrk og þrek.

Að lokum kemur hér ein mynd af kisa litla sem ég hef öruggar heimildir fyrir að fékk sér lúr í að minnsta kosti þremur mismunandi tjöldum. Þar á meðal okkar tjaldi. Ég get ekki sagt annað en að mér hafi brugðið örlítið þegar ég sá hann kúrandi til fóta hjá okkur á aðfaranótt laugardags...

Og já nú geri ég mér grein fyrir að bloggið er orðið nánast ófyrirgefanlega langt, svo ég ætla að halda för minni yfir að almennu yfirliti yfir það sem kætir mig helst þessa dagana. Stutt og laggott: Grill og gleði á miðvikudaginn, Reykjavíkurskrepp í gær, Anton gaf okkur sjúklega töff myndir af nafninu okkar í graffiti, sól og hiti áðan í  Skillandsárgljúfri = yndislegt,  10 dagar í Tyrkland! (og á þessum 10 dögum ætlum ég, Gunnhildur og Rakel að fara á ballið sem er á morgun, halda afmælisveislu, fara á Þingvelli og fara í Fljótshlíðina ) og að lokum eru aðeins 85 dagar í Indland!

Lífið er gleðilegt

--Lilja

P.S: vinsamlegast hrósið mér fyrir hvað eina myndin af  mér í blogginu er áberandi fallegust.

> >

Tíma mínum um helgina var sko alls ekki sólundað í svefn og held ég að samanlagður fjöldi klukkustunda sem eytt var í draumalandinu hefði ekki dugað mér fyrir einn dag, hvað þá heila helgi. Enda værum ég, Veiga og Agnes sennilega einhversstaðar úti í skurði núna ef þær hefðu ekki haldið mér vakandi við aksturinn. Ég ákvað þó að ég skyldi ekki sofa of lengi í dag, henti mér í rúmið klukkan tæplega þrjú og stillti vekjaraklukkuna á 16:00. Síðan vakna ég, af sjálfsdáðum, fullkomlega úthvíld og endurnærð. Raunar furðu úthvíld miðað við aðeins rúmlega klukkustundar svefn og satt að segja mundi ég alls ekki neitt eftir því að hafa slökkt á vekjaraklukkunni. Upp hófst því víðtæk leit að símanum sem fannst vafinn inn í sængina og kom þá í ljós að hvers vegna ég hafði náð undraverðum árangri í að bæta upp svefn á einungis klukkustund: klukkustundin hafði teygst upp í fimm og hálfan tíma og var því klukkan orðin 20:30. Ég sé því fram á að þessi miðdegis- og síðdegislúr minn komi í bakið á mér og að ég eigi andvökunótt framundan.

    En komandi andvökunótt, ásamt sólbrunanum, ofnæmiskvefinu og hæsinu eru fullkomlega helgarinnar virði. Fyrir þá sem ekki eru búnir að kveikja, þá var ég á Bubbu um helgina og er Bubba að sjálfsögðu bæði kætandi og bætandi fyrir alla sem hafa áhuga. Ég ætla þó ekki að fara út í langar útlistingar á öllu sem fyrir augu mín bar um helgina, né heldur rekja hvert spor sem ég tók því frásagnargleðin er satt að segja af skornum skammti í augnablikinu. Því bendi ég á myspacið hennar Veigu (www.myspace.com/veigamjöll, vona að þú takir þetta ekki illa upp Veiga ) þar sem finna má myndir frá helginni, eða föstudeginum öllu heldur því okkur láðist að taka myndir á laugardaginn en vonandi setur Berglind sínar myndir á netið líka von bráðar Ég bendi síðan þeim sem ekki eru ánægðir með þetta blogg á önnur og andríkari blogg sem finna má á síðunni.

Nú ætla ég að einbeita mér að því að gera eitthvað sem er í senn góð afþreying og fullkomlega tilgangslaust, að horfa á þætti á netinu.

Pæling bloggsins: hver ætlar að kjósa mig í keppninni um skemmtilegasta bloggara júlí mánaðar? (tilkynningar.blogcentral.is) Ég gæti unnið pepsi og allir vita að Pepsi er betra en Coke, það er óhagganlegur sannleikur (ég vona að ég hafi ekki tapað atkvæðum við þessa yfirlýsingu).

-- Lilja />

Ég vil ekki hljóma eins og kallinn í Vörutorgi, en hver kannast ekki við stöðuga gagnrýni á sjónvarpsþætti, bíómyndir og tölvuleiki ? Hvað þeir hafa slæm áhrif á börn og aumingja ómótuðu unglingana sem eru týndir í lífinu. Predikað er um að allt of mikið af snoppufríðum  (og heimskum) stúlkum sem ná ekki kjörþyngd séu birtar sem holdgervingar fullkomnunnar. Feitu gellurnar eru annaðhvort stórkostlega misheppnaðar alla myndina eða snargrennast í endann og verða hamingjusamar til æviloka. Allt er líka gjörsamlega fljótandi í ofbeldi og grimmd. Grafískir ofurmenn berja á hvorum öðrum með stállurkum og skeggjaðir teiknimyndakallar keppast um að keyra niður mann og annan. Auk þess er talað um kynlíf í síbylju og enginn er lengur feiminn við ókristilega nekt.

    Það liggur í augum uppi. Allir sem koma að framleiðslu slíkra þátta, bíómynda og tölvuleikja eru hjartalausir og standa saman í stórkostlegu samsæri. Þetta hefur þær beinu afleiðingar að litlu sætu börnin sem lágu svo friðsæl í vöggunni fyrir nokkrum árum eru á hraðri leið með að verða klámsjúkir ofbeldisseggir með lystarstol.
    Heilu flokkarnir af fólki hafa tileinkað lífi sínu því að einbeita sér nógu lengi að hverjum einasta sjónvarpsþætti, hverri einustu bíómynd og hverjum einasta tölvuleik til að finna að lokum eitthvað sem þau gæti með klókindum komist að þeirri niðurstöðu að ýtti undir mismunun að einhverju tagi.
    Það hlýtur að sjálfsögðu að vera þarft verk að fylgjast með þessum bransa, en sumir af þeim sem hrópa sem hæst eru nú bara tuðarar að eðlisfari og sjálfir ófærir um að útskýra fyrir króunum sínum hver sé munurinn á raunverulegu lífi og sjónvarpslífi svo þeir vilja skella skuldinni á einhvern annan.
    Svo er spurning hvar línan liggur. Má ég til dæmis nefna þáttinn How to look good naked. Ég tek það fram fyrirfram að ég horfi oft á þennan þátt og þykir hann ágætis afþreying.  En þar er „raunverulegum“ konum hampað í hástert. Það er að segja konum sem hafa eitthvert hold og geta með góðri samvisku sagst hafa rass og brjóst og kynþokkafull ástarhandföng. Þetta er að sjálfsögðu afskaplega jákvætt - fyrir allar „raunverulegu“ konurnar.  Nú er ég ein af þeim stúlkum sem tæplega ná kjörþyngd. Er ég þá allt í einu ekki raunveruleg lengur?
    Í þáttunum felst líka nokkur þversögn. Þar er fókusinn settur á að konurnar verði ánægðar með líkama sinn þrátt fyrir að vera ekki tággrannar. (Semsagt, ef þú ert grönn, þá hefur þú engan rétt á að vera neitt óánægð með þitt.) Samt sem áður miðast allur þátturinn við það að láta konurnar líta út fyrir að vera grennri. Sem þýðir hvað? Að þær geta verið ánægðar með að vera feitar ef þær bara líta út fyrir að vera grannar?.. Jahá, þetta er skrítin speki..

Nú er ég hinsvegar komin langt út fyrir rammann því það sem ég var upprunalega að velta fyrir mér, áður en ég hóf að skrifa alla þessa dellu (því satt að segja eru allar þær skoðanir sem ég lét í ljós hér að ofan alls ekki fullmótaðar og með engu móti hugsaðar út í enda þó svo að ég standi alveg við allt sem ég sagði) var eftirfarandi: fyrst það er svona ógnarauðvelt að framleiða kynferðislega brenglaða anorexíusjúklinga sem halda að það sé í lagi að slíta fótinn af vini sínum, er þá ekki hægt að fá fólk til að trúa hverju sem er? Grunnhugmyndin á bakvið alla gagnrýnina er sú að sjónvarp og tölvuleikir sýni ekki raunveruleikann. Hinsvegar fari fólk að eiga erfitt með að greina á milli raunveruleikans og sýndarveruleikans þegar stöðugt er verið að hamra á þeim með sömu brengluðu myndunum. Þannig að ef allt hjartalausa fólkið sameinaðist um að framleiða bíómyndir, teiknimyndir, þáttaraðir og tölvuleiki þar sem allir væru með óeðlilega opin augu og skærrauða höku, færi fólk þá ósjálfrátt að halda augunum svo galopnum að það táraðist og hafa áhyggjur af húðlitaðri hökunni?

-- Lilja />

Mig langaði til þess að skrifa. Kannski epískt meistaraverk sem myndi afla mér heimsfrægðar. Eða kannski stutta og glettna smásögu. Ég ákvað því að teikna mynd. Sem er fullkomlega rökrétt því í millitíðinni komst ég að því að ég hafði engar hugmyndir að hvorki epísku meistaraverki né glettinni smásögu. Úr myndinni varð hvítt og kámað blað. Blaðið var of stórt, fannst mér. Það væri kannski raunhæfara að gera bara litla mynd. Ef ég hefði reglustiku myndi ég mæla stærð myndarinnar en hana hef ég ekki. En hún er lítil. Svo teiknaði ég með penna á litla blaðið mitt og fannst það skemmtilegt þar til ég eyðilagði myndina með einhverju ljótu. Ég reif það af svo myndin varð ennþá minni. Hún er af engu. Það er ekki manneskja né hlutur né fjall né haf á henni. Það er ekki einu sinni reglulegt mynstur. Hún er samt fín. Allavega í þessari litlu birtu sem er hérna. Uppboð hefst á 50 krónum.

Eftir að hafa kreist út úr mér þessa agnarsmáu mynd ákvað ég að nota dreggjarnar af sköpunargleðinni til að blogga og ég get sagt ykkur það að áðan kom til mín maður. Ég var búin að setja volgt vatn í skál þegar hann kom. Hann bankaði fyrst á gluggann og svo strax á hurðina og mér sýndist hann vera óþolinmóður. Ég var í rauðum stuttbuxum og hvítum hlírabol og honum fannst ég líta út fyrir að vera finnsk. Hann vildi fá að koma inn og sýna mér svolítið fallegt. Hann hreinsaði til á eldhúsborðinu. Hann náði í möppu og sýndi mér myndir sem hann hafði málað. Alveg eins og Egyptar höfðu málað. Fallegar myndir en mig langaði ekki að kaupa. Hann er hálfur Finni og hálfur Egypti og sagði að ég væri velkomin til Finnlands hvenær sem væri. Hann vildi fá eitthvað að drekka svo ég gaf honum appelsínusafa en það er samt nóg eftir handa mér að drekka í fyrramálið þegar ég hef ekki tíma til að borða morgunmat. Hafi einhver áhuga get ég útvegað ykkur nafn hans, heimasíðu, netfang, heimilisfang og símanúmer. Hann kyssti mig á höndina þegar hann fór.
    Þá var vatnið orðið kalt svo ég setti nýtt vatn í skálina. Síðan setti ég ger í vatnið, svo olíu, hveiti og salt. Ég var að útbúa mér heita gerköku með áleggi eins og uppskriftabókin segir. Fyrir aftan stendur “pizza” í sviga. Áður en ég hóf gerkökubaksturinn sá ég fyrir mér í huganum fallega kringlótta gerköku. Akkúrat í passlegri stærð fyrir mig. Ljúffenga þar að auki. Hún var ljúffeng, en ekki svo kringlótt og ekki í svo passlegri stærð fyrir mig nema ég hafi stækkað um nokkur númer. En ég át þó hluta af henni af bestu lyst og svo hafði ég hugsað mér að setja afganginn bara inn í ísskáp.

Veit einhver hvaða dagur er í dag? Mér skilst að það sé laugardagur en dagaskynið hefur yfirgefið mig. Svo déskoti viðskotaillt þetta dagaskyn, finnst ykkur ekki?>
Í gær var svo mikill föstudagur í mér. Séu upplýsingar mínar réttar var líka föstudagur í gær. En það var samt engin helgi framundan fyrir mig svo ég reyndi að berja þetta úr mér. Fór með Sigga í Skillandsárgljúfur. Það var gaman. Síðan horfðum við á Kristófer, Leó og Jón Orra spila körfubolta í smá stund. Kristófer var ekki í Lárusi. Lárus er sætur.>

Mig langar til að tjalda en mig vantar tjaldfélaga. Sem minnir mig á það að mig vantar líka sambýling fyrir næsta vetur. Þarf að hafa nennu til að skúra af og til og má helst ekki lykta verr en sæotur (lesa má um þá hér: http://is.wikipedia.org/wiki/S%C3%A6otur). Engar kröfur eru gerðar um líkamsburð eða fingrafjölda.

Á mánudaginn fer ég í frí.

Ég held ég ætti að fara að sofa en hvað haldið þið að buski þýði? Eða buska? Fjúka út í buskann eða vera eldabuska á ég við. Undarlegt orð. En skemmtilegt engu að síður. Örlítið dularfullt kannski.

-- Lilja />

„Aulaóvitar með gæsarúr íhuguðu að ginkristprumpa við Þrennumölgilsár.“ />

Þessa meiriháttar gáfulegu setningu sauð ég saman úr orðum sem urðu til í scrabble á mánudagskvöldið. Meiriháttar gáfulegu orðahöfundarnir eru að sjálfsögðu ég og Krissa en reglur kvöldsins í Scrabble voru þær að nýyrði voru leyfð væri hægt að færa rök fyrir þeim. Ekki fylgdi þó sögunni að rökin þyrftu að vera fullnægjandi til þess að þola gagnrýni. Við skemmtum okkur konunglega. />

            Það var nefnilega svo skemmtilegt að í gær átti ég frídag. Kristbjörg borgaði morðfjár fyrir klukkustundar rútuferð á Selfoss á mánudaginn og sótti ég hana þangað. Við átum síðan, samkvæmt hefðinni, býsnin öll af nammi og snakki og gerðum kjánalega hluti. Daginn eftir fórum við á Palla í bæinn þar sem ég eyddi peningum í útskriftarferð, föt og aðrar nauðsynjar Eftir það afrekaði ég að hitta Ólöfu, pabba og Katrínu! Ég er svo gríðarlega afkastamikil þegar ég hef viljann til þess. />

> >

Á laugardaginn fór ég hinsvegar á tónleika með Rakel og Gunnhildi og Dagnýju (samstarfsdömur), kvöldið þar áður var partý í Mörkinni og kvöldið þar áður var starfsmannaferð á kanóum yfir Laugarvatn og yfir á Apavatn. Svo lífið er fjörugt hjá mér. />

Annars hef ég nú fátt að segja þar sem allar sögurnar mínar koma úr vinnunni. Þó ber að nefna að sökums kræfþurra handklæða og blautra örtrefjatuska voru fingurnir á mér orðnir ansi þurrir og höfðu orðið svipaða áferð og eiginleika og franskur rennilás. Þeir eru þó óðum að taka á sig eðlilega mynd. />

Svo komu Íslendingar á hótelið um daginn, sem gerist satt að segja ekki oft, blessunarlega, því þeim finnst svo gott að kúra að við getum aldrei byrjað á herbergjunum. Sömuleiðis eru þeir afskaplega kröfuharðir. Einum gestinum fannst það til dæmis raska svefnfriði sínum svo verulega að þörf er á að bera á skápana að hann skrifaði það tvisvar á athugasemdablaðið. Þetta hefur vafalaust verið nýútskrifaður innanhússarkitekt sem telur það skyldu sína að miðla af þekkingu sinni, hefur kannski tekið eftir því sjálfur hversu öfgafullur hann væri í tilsögn sinni að hann hefur gert sitt besta til að halda aftur af sér. Gat svo ekki á sér setið og ákvað að benda á að það þyrfti nú að bera á skápana. Nú eða kannski fann viðkomandi bara alls ekki neitt annað sem hann gæti kvartað yfir en leið illa yfir að skila umsögn sem einhver gæti tekið vel. />
    Annar gaf rúminu bara fjóra í einkunn og skrifaði samviskusamlega á blaðið: “annar koddinn of þykkur.” Jahérna, þvílíkar kvalir sem gesturinn hefur liðið. Við tökum þessar athugasemdir að sjálfsögðu afar alvarlega. />
En nú er ég orðin andlega ófrjó og ætla að drífa mig í Mörkina. />

--Lilja />

ATH!! Ég ráðlegg þeim sem ekki vilja láta eyðileggja fyrir sér mynd ársins, Prom Night, að lesa ekki þetta blogg..

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Þetta blogg er fyrsta kvikmyndabloggið  mitt. Blogg þetta er tileinkað Sigga, Ísaki og Ingimundi, />

að ógleymdum detective Nash. />

> >
Þannig er nefnilega mál með vexti að á mánudagskvöldið söfnuðum ég og Siggi fólki í nútímalegri útgáfu af því að fara út í leiki – í stað þess að banka á dyr allra jafnaldra í þorpinu þá hringdum við eða sendum rafræn skilaboð til þeirra jafnaldra sem við töldum líklegt að dyldust í húsum sínum þetta kvöld. Upp úr krafsinu höfðum við Ísak og Ingimund ásamt Valberg (og kærustunni hans sem ég því miður man ekki hvað heitir) og Tinnu sem hittu okkur á Selfossi.
    Á þeirri þrjátíu og níu kílómetra leið sem liggur milli Laugarvatns og Selfoss var Ísak farið að verkja af tveimur ástæðum; í fyrsta lagi af miklum hláturverkjum, sem þjáðu okkur reyndar öll þar sem óbilandi sameinuð fyndni okkar allra var svo gríðarleg að enginn hefði komist yfir nema fuglinn fljúgandi. Annars vegar var hann kominn með sáran sting í hjartað sökum viðvarandi lélegs lagavals Sigga. Ísak, sem hlotið hafði heiðurssæti bifreiðarinnar, þ.e.a.s. framsætið, sat flæktur  í óstöðvandi teknóflæði og lögum í „einkahúmor Sigga og hans sjálfs“ stíls með engin bjargarúrræði þar sem allar geislaplötur innanborðs reyndust vera mix-diskar frá Sigga sjálfum.>
    Hláturgusurnar héldu áfram þegar á Selfoss var komið. Við höfðu lagt snemma af stað svo við höfðum nægan tíma fyrir stafni og gerðum þess vegna margt skemmtilegt og áhugavert. Til að mynda þræddum við sjoppurnar og fiskuðum þar nammi og ís og Siggi kenndi okkur kyngimagnaðan leik en við reyndumst að vísu ekki vera neitt sérstaklega hæfileikaríkir iðkendur.  Svo fékk ég draum minn uppfylltan að birtast sem þriðji bíll í spjalli á bílaplani og síðast en ekki síst gerðum við óspart grín að uppburðarlitlum slökkviliðsdreng sem hafði fengið sína heitustu ósk uppfyllta þegar hann var sendur á stóra bílnum. Hann fékk að sprauta voða flott á tré. Skyldi einhverjum eitthverntíman finnast tréð sitt eiga skilið vænlega gusu af vatni í andlitið þá er slökkviliðsdrengurinn á Selfossi án nokkurs vafa rétti maðurinn til að hafa samband við.>
>>

Eftir að við höfðum miskunnarlaust gert gys að öllu því  sem okkur fannst á einhvern hátt vera lægra skrifað í samfélaginu en við fórum við loksins í kvikmyndahúsin.  Eins og sönnum íslenskum plebbum sæmir þá tókum við strauið á virkilega Ameríska mynd hvers markhópur eru litlar stelpur.>
    Við hefðum nú getað sagt okkur strax hverju við ættum von á. Í fyrsta lagi var það að stórum hluta Siggi sem tók ákvörðun um myndaval og gera má ráð fyrir að smekkur hans á kvikmyndum sé í takt við tónlistarsmekkinn áðurnefnda.. Í öðru lagi var þetta hryllingsmynd sem gerist á „prom night“ (myndin heitir einmitt því smekklega og jafnframt öskrandi frumlega nafni Prom Night). Í þriðja lagi ber aðal“leikkonan“ (afsakið gæsalappirnar, en það er bara ekki hægt með góðri samvisku að gefa henni starfsheitið leikkona án þess að bæta við annaðhvort gæsalöppum eða einhverju slæmu lýsingarorði ) nafnið Brittany Snow. Persónan sem hún lék hét líka því ótrúlega óvenjulega og ógleymanlega nafni Donna.. Er eitthverju við það að bæta? Fjöldi áhorfenda hefði líka getað gefið okkur ákveðnar vísbendingar en fjórir áhorfendur voru í salnum fyrir utan okkur. Sennilega var komið fram yfir háttatíma markhópsins...>
    Síðan byrjaði myndin. Ég held það sé óhætt að segja að hún skari fram úr á öllum sviðum. Til að mynda voru átakanlega slæmir leikburðir allra leikara myndanna hreint út sagt aðdáunarverðir. Allir höfðu lagt sitt af mörkum við að gera samtölin eins lítið sannfærandi og mögulegt var, sennilega í því skyni að ómögulegt væri að tengjast persónunum og enginn færi því að gráta þegar þeim væri slátrað.  Brittany okkar Snow hafði að öllum líkindum lesið sér einhversstaðar til um væg undrunar- og hræðsluviðbrögð og greip því um munninn í hvert skipti sem eitthvað kom upp á og gaf frá sér lágvært kjökur. Nístandi grátur hennar var gefinn til kynna með klesstum maskara fremur en að fá „leikkonuna“ til  þess að kreista fram örfá tár sjálf, jú eða beita einhversskonar leikrænum hæfileikum til þess að koma því  á framfæri að hún væri í það minnsta í einhverju tilfinningalegu uppnámi yfir því að foreldrar hennir og nánast allir hennar bestu vinir höfðu nú verið myrt af geðsjúklingi. Og talandi um geðsjúklinginn, þeir sem sáu um leikaravalið höfðu að vísu farið eftir uppskriftinni og valið sér dökkhærðan mann til þess að leika vonda kallinn en það hafði alveg farið framhjá þeim að hann er bæði allt of fríður og allt of slæmur leikari til að geta valdið vondu-kalla hltuverkinu. Leikstjórinn hefur því gripið á það ráð að skipa leikaranum að stara alltaf stíft á eitthvað í langar stundir í einu í þeirri von að gefa vonda kallinum eitthvert vondu-kalla yfirbragð. Aðrir leikarar myndarinnar geta hrósað sér af svipuðum árangri.>
    Hvað varðar leikstjórn og myndatöku þá segi ég nú bara mátti reyna. Vísast hefur leikstjórinn séð hversu herfileg myndin stefndi á að verða, með alla þessa ódýru leikara og illa skrifað handrit og í örvæntingu sinni gert tilraun til að gefa myndinni listrænt yfirbragð. Setja smá svip á þetta. Gefa áhorfendum eitthvað til að hugsa um. Þetta ráðabrugg heppnaðist stórkostlega vel. Áberandi oft (þó hefur leikstjórinn haldið að aðeins þeir allra gleggstu myndu átta sig á þessu) hafði myndatökumanninum verið troðið inn í skáp og honum skipað að taka myndir á milli herðatrjáa. Stærsta „twistið“ í myndinni var svo þegar morðinginn leyndist inni í skápnum sem aðal ætlaði að fela sig í! Listagóð flétta, henda svona fram vísbendingu og vísbendingu. Áhrifamikið með eindæmum.>
    Detective Nash (í framburði er nauðsynlegt að draga a-ið til að ná fram réttum áhrifum) var stjarna myndarinnar. Án þeirrar persónu hefði myndin verið álíka áhugaverð og blaut servíetta.  Detective Nash er svipuð persóna og uppburðarlitli slökkviliðsdrengurinn. Nema það að honum finnst hann vera mikilvægasti hlekkurinn í keðjunni. Maðurinn sem lætur allt ganga upp. Ábyrgðarfullur, staðfastur og jafnframt viðbragðsfljótur. Eftir því sem ég best sá hefði hann í  hæsta lagi fengið titilinn hlaupatík þarna á lögreglustöðinni og oftast virtist sem hann væri settur í verk sem á einhvern hátt væri hægt með miklum klókindum að túlka sem mikilvæg verk en voru í raun afar smávægileg.>
    Eitt sinn fékk Nash að gæta heimilis Donnu. Hann sat úti í bíl með svip mikilvægis og starði alvarlegur inn um glugga hússins þegar yfirmaðurinn hringdi. Nash var skipað að fara samstundis inn í hús. Loksins var í alvörunni komið að mikilvægu verkefni. Nú varð hann að standa sig. En ekki tekur Nash á sprett til að góma morðingjann. Nei, fyrst verður hann að stilla ljósið sitt. Hann var nefnilega með afar hátæknilegan ljósabúnað sem vafalaust hefur verið búinn til úr gömlum lampa og á hann smíðuð sveif. Það tók fáránlega sekúndur fyrir Nash að  snúa  ljósinu með tilheyrandi handahreyfingum. Ljósinu sem gegndi ekki nokkrum sjáanlegum tilgangi .og svo var hann drepinn. Tæknideildin á hrós skilið fyrir frumleika sinn í hönnun og gerð ljóssins. (Þess má geta að sá sem lék detective Nash heitir James Ransone en hann gekk í skóla sem nefnist >>>>>Carver Center for Arts and Technology. Arts and Technology gott fólk.. Ætli hann hafi ekki bara hannað ljósið sjálfur?). />

>Þessi mynd er náttúrulega ótæmandi brunnur brandara og aðhlátursefna og  hér er margt ótalið sem kitlaði hláturtaugar okkar. Ég bið þá sem ekki  voru með mér í bíóferðinni afsökunar á ógnarlöngu og óskiljanlegu blogginu, það kemur  nýtt bráðum >

--Lilja />